Logowanie (rejestracja)

Zapomniałeś hasła?

Nie masz jeszcze swojego konta? Zarejestruj się!

REKLAMA

Sparingowa Estonia - rozstrzelali Albanię, przegrali z Cyprem

Kadra | 28.08.2016 08:43

Rok temu wygrali jeden mecz na mistrzostwach Europy, po raz pierwszy od 1993 roku. Teraz są osłabieni, przegrali nawet sparing z Cyprem. Uwaga! Lubią rzucać za trzy, a jak im wpadnie...

Estonia będzie rywalem Polaków w 3. i 6. kolejce rozgrywek grupy D. 7 września zagramy z nią w Lublinie, a 17 września zakończymy eliminacje goszcząc w Tallinie. Estonia jest rywalem losowanym z drugiego koszyka, zatem teoretycznie najsilniejszym zespołem grupy oprócz Polaków.

W porównaniu z zeszłorocznym EuroBasketem Estończycy są jednak osłabieni - brakuje w nim skrzydłowego Gregora Arbeta, który był najlepszym strzelcem zespołu na ME, a w jedynym wygranym meczu, 78:71 z Ukrainą, rzucił 26 punktów. Nie ma też w składzie podkoszowego Janara Taltsa, który na EuroBaskecie był drugim strzelcem zespołu oraz solidnego Siima-Sandera Vene.

W składzie Estończyków jest 10 zawodników z ligi krajowej, dwóch gra w Szwecji. Trenerem jest Tiit Sokk, były bardzo dobry rozgrywający, który pod koniec lat 80. zdobywał z reprezentacją ZSRR medale igrzysk, mistrzostw świata i mistrzostw Europy, a potem grał m.in. w Panathinaikosie.

Wyniki:
Tallin: Estonia - Kosowo 74:64
Tallin: Estonia - Niemcy 66:71
Kluż-Napoka: Estonia - Rumunia 66:67
Kluż-Napoka: Estonia - Bułgaria 73:72
Kluż-Napoka: Estonia - Węgry 53:54
Nikozja: Estonia - Katar 84:40
Nikozja: Estonia - Albania 71:64
Nikozja: Estonia - Cypr 64:72
Tallin: Estonia - Ukraina 55:72
Tallin: Estonia - Izrael 69:76
Tallin: Estonia - Albania 102:49
Bilans: 5-6.

Jak widać, Estończycy przegrywali mecze ze średniakami (Niemcy, Ukraina, Izrael), pewnie ogrywali tylko słabeuszy (Kosowo, Albania, Katar), no i zaliczyli wpadkę z Cyprem. Sparingową, ale jednak. Na zakończenie przygotowań poprawili sobie humory tak, jak Polska - w ostatnim meczu wygrywając z Albanią 102:49.

Ten ostatni mecz potwierdził powszechną prawdę o drużynie Sokka - Estończycy lubią porzucać sobie za trzy. Zwykle oddają po około 30 rzutów w meczu, z celnością jest różnie. W przygotowaniach zdarzyło im się 2/20 z Ukrainą, ale też 15/33 we wspomnianą Albanią. Tu uwaga - w tym drugim meczu podkoszowy Reinar Hallik, którzy mierzy 208 cm wzrostu, miał 10/13 z dystansu! Czegoś takiego na pewno już nie powtórzy, ale trzeba na niego uważać.

Zwykle w drużynie Tiita Sokka najlepiej spisywał się jednak rzucający Rain Veideman z Kaleva Tallin - 25-letni rzucający wyróżniał się już na zeszłorocznym EuroBaskecie (10,0 punktu, 5,4 zbiórki oraz 4,0 asysty w meczu), w sparingach zwykle był czołowym strzelcem zespołu.

O sparingach Portugalii, naszego pierwszego rywala, czytaj TUTAJ.

Fot. FIBA Europe


 

To już koniec dla Mo Williamsa?

NBA | 28.08.2016 07:38

Po 13 sezonach w NBA, niespełna 34-letni rozgrywający poważnie rozważa zakończenie kariery. Cóż, jeśli to prawda, to odejdzie przynajmniej jako mistrz, a Cavs się nawet trochę ucieszą.

Mo Williams grał w aż ośmiu klubach NBA, a najlepszy pod względem punktowym sezon, to rozgrywki 2008/09 w Cleveland Cavaliers - rzucał wówczas po 17,8 punktu na mecz, ale nie osiągnął sukcesu z zespołem LeBrona Jamesa. Udało się to dopiero po latach, w tym roku, ale mistrzostwo Williams zdobył będąc już- także z powodu kontuzji - marginalnym graczem. Z drugiej strony - dopiął swego.

Cleveland.com donosi, że Williams bardzo poważnie rozważa zakończenie kariery. Gdyby tak się stało, to Cavaliers raczej nie żałowaliby tej decyzji pod względem sportowym, a biznesowo, to nawet by się ucieszyli. Klub z Cleveland na przyszły sezon ma przypisane już 117,6 miliona dolarów na pensje dla zawodników, a czekają go jeszcze negocjacje z J.R. Smithem. Tymczasem salary cap w rozgrywkach 2016/17 wyniesie 94 mln, a podatek od luksusu - 113,2 miliona.

Odejście Williamsa może im pozwolić zaoszczędzić kilka milionów - Cavs powinni mu zapłacić w przyszłym sezonie 2,2 miliona, ale jeśli koszykarz ogłosi zakończenie kariery przed 31 sierpnia, to klub będzie mógł mu wypłacić te pieniądze w ciągu trzech najbliższych lat, co zmniejszy obciążenia podatkowe względem NBA.

Z drugiej strony Cavaliers musieliby uzupełnić skład na pozycji rozgrywającego, bo po odejściu Matthew Dellavedovy do Milwaukee, Kyrie Irving nie miałby solidnego zmiennika. W tej chwili jedyną opcją jest dla nich Kay Felder, którego mistrzowie NBA wybrali w drugiej rundzie draftu.

Williams w trakcie kariery rzucał średnio po 13,2 punktu, miał po 4,9 asysty na mecz, a jego skuteczność z wolnych, 87,1%, to 23. najlepszy wynik w historii NBA. Mo zasłynął też meczem, w którym zdobył 52 punkty - grał wówczas w Minnesota Timberwolves.

Fot. Wikipedia
 

Nicolas Laprovittola – Spurs szukają następcy Tony’ego Parkera?

NBA | 27.08.2016 20:45

Parker to wciąż kawał gracza, ale ostatnie playoffs i igrzyska w Rio pokazały, że nie robi już takiej różnicy jak kiedyś. Spurs potrzebują na rozegraniu wsparcia, więc zwrócili się w kierunku rodaka Manu Ginobilego i wypróbowanej szkoły argentyńskiej.

Po odejściu Tima Duncana, nieubłaganie zbliżając się także do emerytury Manu Ginobiliego i słabnącego Tony’ego Parkera, San Antonio Spurs siłą rzeczy muszą dokonać zmiany pokoleniowej. W tym właśnie celu działacze wzięli na radar Nicolasa Laprovittolę. Rozgrywający zaliczył niezły rok w barwach Estudiantes i z dobrej strony pokazał się na igrzyskach w Rio, czym zwrócił uwagę klubów z NBA.

26-letni zawodnik powiedział argentyńskiej gazecie ITAL La Nueva ENDITAL, że zainteresowanych jego usługami jest nawet kilka drużyn. Marc Stein z ESPN doniósł natomiast, że według jego tzw. źródeł, jedną z nich są właśnie „Ostrogi”. I w osobie Ginobiliego mają zapewne sporą przewagę nad resztą interesantów w procesie rekrutacyjnym.

Laprovittola ostatni sezon spędził w Lietuvosie Rytas Wilno i Movistar Estudiantes. W 20 meczach w hiszpańskiej ACB notował średnio 13,8 pkt., 4,4 as. i 2,9 zb. Wcześniej przez osiem lat w koszykówkę grał w ojczyźnie (Atletico Lanus oraz Flamengo). Jego kontrakt w Hiszpanii obowiązuje do końca sezonu 2016/17.

Wcześniej tego lata Spurs podpisali niegwarantowany kontrakt z innym Argentyńczykiem – 23-letnim Patricio Garino. Absolwent Uniwersytetu George’a Washingtona zgłosił się do tegorocznego draftu, ale żadna z 30 drużyn nie zdecydowała się, aby poświęcić na niego swój pick. Ostatecznie jednak szansę na powalczenie o ostatnie miejsce w składzie dostał w San Antonio.

fot. FIBA

20 lat temu Shaquille O’Neal też wybrał Kalifornię

NBA | 27.08.2016 13:34

4 lipca 2016 Kevin Durant ogłosił, że przenosi swoje talenty do Oakland. Teraz jest to wydarzenie sezonu, ale podobne mieliśmy 20 lat temu - 18 lipca 1996 roku wspólnie z Jerrym Westem obwieszczał Shaquille O’Neal.

Podobnie jak w przypadku Dwighta Howarda, który w 2012 roku zostawił Orlando Magic dla Los Angeles Lakers, również Shaquille’owi O’Nealowi sam udział w finałach NBA nie wystarczył, aby na dłużej zakotwiczyć na Florydzie. Przed szansą na wywalczenie pierwszego mistrzostwa stanął w swoim trzecim sezonie. Korzystając z pierwszej emerytury Michaela Jordana, dotarł do finału w 1995 roku, ale tam gładko poległ w starciu z Hakeemem Olajuwanem i jego Houston Rockets.

Latem 1996 roku został wolnym agentem i już od samego początku sporo wskazywało na to, że zmieni barwy klubowe. Swoje na pewno zrobiły pieniądze, bo choć Magic ostatecznie chcieli wyrównać kosmiczną jak na tamte czasy ofertę Lakers (121 mln USD), to Shaqowi nie podobało się to, że sami nie wyszli z podobną propozycją, a musiało to być dopiero konsekwencją kontrofensywy Jerry’ego Westa pełniącego wówczas funkcję wiceprezesa klubu z Los Angeles.

Do tego dochodziły także problemy gwiazdora z mediami w Orlando. Sugerowały one między innymi, że to środkowy wymusił na władzach zwolnienie trenera Briana Hilla. Rzeczywiście miał przyznać, że zawodnicy nie darzyli go odpowiednim szacunkiem, ale wypierał się, jakoby miał żądać jego zwolnienia. Po latach w swojej autobiografii napisał nawet, że to Penny Hardaway miał mieć wtedy osobiste porachunki ze szkoleniowcem i że to on stał za całą sprawę.

„Diesel” miał również pretensje do lokalnych dziennikarzy o wprowadzanie w swoich artykułach narracji podważającej jego wartość jako zawodnika. Zastanawiano się, czy koszykarz rzeczywiście wart jest takich pieniędzy, a wtedy na stole było jeszcze „raptem” 98 milionów dolarów. Orlando nie zamierzało łechtać jego ego i zapłaciło za to wysoką cenę.

- Byłem już gotów zgodzić się na te 98 milionów od Lakers, aż tu nagle dzwoni Jerry West, podekscytowany, i mówi, że właśnie sprzedał George’a Lyncha i może mi zaoferować siedmioletni kontrakt wart 121 milionów. Już wcześniej uwielbiałem Jerry’ego West, ale po tym telefonie pokochałem go jeszcze bardziej – opowiada O’Neal w książce „Shaq bez cenzury”. Co ciekawe, po latach „Człowiek Logo” już jako działacz Warriors pomagał również w zrekrutowaniu Kevina Duranta.

I stało się, drugiego dnia igrzysk olimpijskich w Atlancie, na których O’Neal wywalczył później złoty medal, Los Angeles Lakers ogłosili podpisanie kontraktu.

- Penny był naprawdę wściekły. Miałem to w nosie. Penny chciał być najlepiej opłacanym zawodnikiem w Magic. Powodzenia, koleś – opisywał tamte wydarzenia w swojej autobiografii. Osiągnął swój cel. Podpisał największy kontrakt w historii ligi i znalazł się w samym centrum hollywoodzkich reflektorów.

Wtedy też, na kolejne już pytanie o jego nowy, tłusty kontrakt, odpowiedział słynnymi słowami – Jestem już zmęczony tym gadaniem, tylko kasa, kasa, kasa, kasa, kasa. Chcę tylko grać w kosza, pić Pepsi i nosić Reeboki – i taki właśnie był Shaq. On i Los Angeles byli dla siebie stworzeni.

fot. Wikimedia commons

Naszym zdaniem

Jeszcze o sparingach - trudniej być nie mogło

Kadra | 27.08.2016 13:04

Tym razem nie chodzi o wyniki, a o rywali - biorąc pod uwagę okoliczności, ósemka, z którą spotkała się reprezentacja Polski, była całkiem silna.

Holandia, Islandia, Słowenia, Austria, Rosja, Finlandia, Niemcy, Belgia i Gruzja - ten zestaw drużyn, z którymi zagrali Polacy, oczywiście nie wygląda imponująco. Gdzie im do Hiszpanii, Grecji, Francji czy choćby Włochów - to byłyby sprawdziany! Jednak w tym roku z silniejszymi zagrać się po prostu nie dało.

Europejska czołówka - dziewięć najlepszych drużyn z zeszłorocznego EuroBasketu - grało na igrzyskach, bądź w eliminacjach do nich, sparingi w sierpniu w ogóle ich nie interesowały. Hiszpania, Litwa, Francja, Serbia, Grecja, Włochy, Czechy, Łotwa i Chorwacja mają już zapewniony udział w przyszłorocznych mistrzostwach, podobnie jak ich gospodarze z Turcji, Rumunii, Izraela i Finlandii.

Jeśli weźmie się to pod uwagę, to widać, że siła rywali była relatywnie duża. Polacy, 11. zespół ostatnich mistrzostw, zagrali 9 spotkań z zespołami z miejsc 12-24, w tym większością drużyn, które były tuż za nimi. Istotne jest też to, że kilku rywali „udawało” przeciwników w eliminacjach - np. Islandczycy pasowali stylem gry do Estonii, a Gruzini do Białorusi.

Żeby za rok zagrać z czołówką, teraz trzeba wygrać grupę z przekonującym bilansem. Wtedy łatwiej będzie namówić na sparingi przed EuroBasketem najsilniejsze drużyny z Europy.
 

Video

  • PLK: Top 10 15. tygodnia
  • Top 10 PLK - 6-12.01
  • PLK: Top 10 11. kolejki

Toronto Raptors 2016/17 – dziwne lato w Kanadzie

NBA | 27.08.2016 11:11

Prócz przedłużenia umowy z DeMarem DeRozanem Toronto Raptors nie zrobili zbyt wiele, aby w przyszłym roku bardziej postawić się mistrzom z Cleveland. Czy będą w stanie zrobić jeszcze jakiś progres?

Najważniejsza zmiana:
Masai Ujiri, generalny menedżer klubu z Toronto, za nieduże pieniądza, bo za niespełna 6 milionów dolarów pozyskał Jareda Sullingera. Podkoszowy ma za sobą rozgrywki, w których u Brada Stevensa spędzał na parkiecie 23,6 minuty, co jest najgorszym wynikiem od czasu jego debiutanckiego sezonu. Niemniej jeśli będzie w formie, może okazać się ciekawym wzmocnieniem. Tylko co do tej formy, to akurat w jego przypadku niestety można mieć spore wątpliwości.

Lukę po Lusie Scoli, który podpisał kontrakt z Brooklyn Nets, powinien wypełnić idealnie. Zdecydowanie bardziej bolesna będzie niestety strata Bismacka Biyombo. 23-letni środkowy był kluczową postacią zespołu w ostatnim play-off. Znacznie przyczynił się do pierwszego w historii klubu awansu do finału konferencji, a tam był jednym z tych graczy, którzy do czwartego spotkania serii jakoś w ogóle utrzymywał Raptors w grze. O jego przydatności świadczyć może chociażby starcie nr 3, w którym bijąc klubowy rekord, zebrał aż 26 piłek.

Jego będziemy oglądać:
Jonas Valanciunas
– statystycznie ma za sobą najlepszy sezon w czteroletniej karierze zwieńczony historycznym awansem klubu z Toronto do finałów konferencji. Jednak w dwóch ostatnich, kluczowych dla losów rywalizacji pojedynkach z Cavaliers ewidentnie zawiódł, notując w nich w sumie tylko 15 punktów i 8 zbiórek.

Fatalnie wypadł również na igrzyskach olimpijskich w Brazylii. Średnie na poziomie 6,7 pkt. i 7 zbiórek to wynik zdecydowanie poniżej oczekiwań. Podobnie jak trafienie zaledwie 39% rzutów z gry. Z nim na parkiecie reprezentacja Litwy w sześciu meczach była aż o 59 „oczek” gorsza od swoich rywali. Tylko w pierwszym meczu przeciwko Brazylii była 5 pkt. na plusie.

Po kompromitacji, jakiej Litwini doznali w ćwierćfinale z Australią (64:90), przy okazji której Valanciunas zdobył 5 punktów, w słowach nie przebierał trener Jonas Kazlauskas. Mówił m.in. o tym, że 24-latek musi wreszcie zejść na ziemie i nie może w nieskończoność bazować tylko na swoim talencie. Zasugerował też, że musi bardziej poświęcić się koszykówce. Zobaczymy, czy młody koszykarz wziął sobie jego słowa do serca.

Nie uwierzycie, ale…
DeMar DeRozan
, który był tego lata wolnym agentem, nie rozmawiał z żadną inną drużyną i podpisał z Raptors 5-letni kontrakt wart 139 milionów dolarów. Teoretycznie zarobić może nawet 145, ale musiałby spełnić kilka warunków „nie do spełnienia” jak chociażby wygranie nagrody MVP czy dostanie się do najlepszej piątki sezonu. Tak czy inaczej jego nowa umowa to trzeci (po 153 milionach Mike’a Conley’a i prawie 152 Damiana Lillarda) najwyższy kontrakt w historii NBA. A za rok swoje zarobić będzie chciał także Kyle Lowry, który będzie mógł zrezygnować z przysługującej mu opcji na sezon 2017/18.

Warto jednak zaznaczyć, że to jedyny konkretny ruch poczyniony tego lata przez Ujiriego. Poza nim nie zrobił wiele, aby zespół z Kanady był w nadchodzących rozgrywkach lepszą drużyną. Owszem, lepszy powinien być DeMarre Carroll, który ze względu na kontuzję kolana stracił 56 meczów sezonu zasadniczego i do rywalizacji w play-off podchodził świeżo po rekonwalescencji. Niemniej Raptors bardzo zaboli odejście Biyombo, a sprowadzenie Sullingera może okazać się niewystarczającym wzmocnieniem, aby nawiązać do wyniku z minionych rozgrywek.

Podobnego zdania jest zresztą chociażby dziennikarz TNT David Aldridge. W swoim rankingu wakacyjnej aktywności wszystkich klubów sporządzonym dla NBA.com ekipę z Toronto umieścił dopiero na 27. miejscu.

Odeszli: Bismack Biyombo, James Johnson, Luis Scola
Przyszli: Jared Sullinger (1 rok, 5,6 mln USD), Jakob Pöltl i Pascal Siakam (9. i 27. numer draftu)
Typ PolskiKosz.pl: 2. miejsce w Konferencji Wschodniej

fot. Wikimedia Commons

Sparingowa Portugalia - 0:3 z Niemcami

Kadra | 27.08.2016 07:14

Nasz pierwszy rywal w eliminacjach rozegrał dziewięć sparingów, wygrał trzy - z Wielką Brytanią, Węgrami oraz Holandią.

Portugalia do naszej grupy D losowana była z najniższego, czwartego koszyka, więc teoretycznie powinna być najsłabszym rywalem Polaków. Na dodatek jest pierwszym, koszykarze Mike’a Taylora będą ją podejmować 31 sierpnia we Włocławku.

Portugalczycy prowadzeni są przez trenera Mario Palmę - 66-letniego szkoleniowca, który na przełomie wieków odnosił sukcesy z Angolą w Afryce. Portugalczyk wywalczył z tą reprezentacją cztery medale na AfroBasketach 1999, 2001, 2003 i 2005. W 2007 roku, jako trener Jordanii, zdobył brąz w mistrzostwach Azji i zakwalifikował się do mistrzostw świata. W Turcji jego zespół przegrał wszystkie pięć spotkań, ale wysoko, 69:112, tylko z Serbią.

W tym roku Portugalia Palmy rozegrała dziewięć sparingów, w których dość łatwo zarysować podział między lepszymi meczami z europejskimi słabeuszami, do których zalicza się także Portugalia oraz spotkaniami ze średniakami, którzy występowali na choćby zeszłorocznym EuroBaskecie.

Wyniki:
Lasko: Portugalia - Gruzja 71:90
Celje: Portugalia - Słowenia 51:67
Celje: Portugalia - Bośnia i Hercegowina 78:83
Coimbra: Portugalia - Niemcy 74:79
Coimbra: Portugalia - Wielka Brytania 72:68
Setubal: Portugalia - Węgry 80:56
Setubal: Portugalia - Holandia 71:70
Rotenburg: Portugalia - Niemcy 54:72
Giessen: Portugalia - Niemcy 58:93
Bilans: 3-6.

W zespole Portugalii wyróżniali się najczęściej skrzydłowy Joao Betinho Gomes, który dwa ostatnie lata spędził w lidze ACB, w MoraBanc Andora, rzucający FC Porto Jose Silva, a także inny obwodowy Joao Guerreiro z klubu Vitoria S.C. W lidze portugalskiej gra zresztą zdecydowana większość koszykarzy Mario Palmy.

Na EuroBaskecie Portugalczycy w XXI wieku grali dwukrotnie - w 2007 roku w Hiszpanii udało im się wygrać dwa mecze (z Łotwą i Izraelem), w 2011 na Litwie przegrali wszystkie pięć spotkań (m.in. 73:81 z Polską). Wcześniej graliśmy z nimi o punkty w eliminacjach do imprezy na Litwie - w Bydgoszczy pewnie wygraliśmy 86:64, ale w Coimbrze drużyna Igora Griszczuka sensacyjnie przegrała 84:85 po dogrywce.
 

Ostatnie wyniki

TBL | NBA | EL | 1LM | 2LM | BLK

Siarka Tarnobrzeg
Trefl Sopot
06.03 92
81
Wilki Morskie Szczecin
Start Lublin
06.03 121
70
Śląsk Wrocław
Anwil Włocławek
06.03 69
86
Energa Czarni Słupsk
Polfarmex Kutno
05.03 87
84
Polpharma Starogard Gd.
Polski Cukier Toruń
05.03 74
73
AZS Koszalin
Rosa Radom
05.03 79
85
Rosa Radom
Asseco Gdynia
29.02 87
80
Polfarmex Kutno
PGE Turów Zgorzelec
28.02 84
69
BM Slam Stal Ostrów Wlkp.
MKS Dąbrowa Górn.
28.02 87
68
Stelmet Zielona Góra
Siarka Tarnobrzeg
27.02 101
78
Detroit Pistons
New Orleans Pelicans
21.02 106
111
Oklahoma City Thunder
Cleveland Cavaliers
21.02 92
115
Denver Nuggets
Boston Celtics
21.02 101
121
Phoenix Suns
San Antonio Spurs
21.02 111
118
Brooklyn Nets
Charlotte Hornets
21.02 96
104
Orlando Magic
Indiana Pacers
21.02 102
105
Toronto Raptors
Memphis Grizzlies
21.02 98
85
Dallas Mavericks
Philadelphia 76ers
21.02 129
103
Chicago Bulls
Los Angeles Lakers
21.02 126
115
Portland Trail Blazers
Utah Jazz
21.02 115
111
Lokomotiw Kubań Krasnodar
Darussafaka Stambuł
12.02 82
58
Panathinaikos Ateny
Efes Stambuł
12.02 83
78
CSKA Moskwa
Olympiakos Pireus
12.02 92
85
FC Barcelona
Żalgiris Kowno
12.02 92
86
Crvena Zvezda Telekom Belgrad
Cedevita Zagrzeb
11.02 94
74
Fenerbahce Stambuł
Unicaja Malaga
11.02 80
59
BK Chimki
Real Madryt
11.02 82
93
Laboral Kutxa Vitoria
Brose Baskets Bamberg
11.02 90
64
Efes Stambuł
Fenerbahce Stambuł
05.02 73
77
Żalgiris Kowno
CSKA Moskwa
05.02 54
94
Znicz Pruszków
Sokół Łańcut
05.03 72
68
GKS Tychy
ACK UTH Rosa Radom
05.03 102
84
AZS Mickiewicz Katowice
Pogoń Prudnik
05.03 82
77
Spójnia Stargard Szcz.
SKK Siedlce
05.03 81
76
Miasto Szkła Krosno
Noteć Inowrocław
05.03 112
82
Biofarm Basket Poznań
Doral Nysa Kłodzko
05.03 44
51
Śląsk II Wrocław
GTK Gliwice
05.03 64
69
Legia Warszawa
Astoria Bydgoszcz
04.03 109
73
Noteć Inowrocław
Śląsk II Wrocław
02.03 62
68
Astoria Bydgoszcz
Biofarm Basket Poznań
02.03 68
76
Trefl II Sopot
Politechnika Gdańska
06.03 94
73
SMS Władysławowo
Kotwica 50 Kołobrzeg
06.03 59
121
BC Obra Kościan
Asseco II Gdynia
06.03 73
96
TKM Włocławek
AZS UMK Consus PBDI Toruń
06.03 65
73
Itago Gdynia
Domino Inowrocław
06.03 63
76
KK Warszawa
Polonia Warszawa
06.03 70
41
Start II Lublin
Księżak Łowicz
06.03 77
76
Rosa III Radom
Stal St. Wola
06.03 60
69
MCS Daniel Gimbaskets 2 Przemyśl
Tur Bielsk Podlaski
06.03 87
71
Pogoń Ruda Śl.
Alba Chorzów
06.03 71
79
Basket Gdynia
Pszczółka AZS Lublin
26.10 71
75
Wisła Can-Pack Kraków
Ślęza Wrocław
26.10 83
64
Artego Bydgoszcz
MKS Konin
25.10 103
62
MKK Siedlce
Energa Toruń
25.10 65
86
KK ROW
Widzew Łódź
25.10 75
53
CCC Polkowice
AZS Gorzów Wlkp.
25.10 69
67
KK ROW
Basket Gdynia
16.10 62
59
Ślęza Wrocław
CCC Polkowice
05.10 54
63
Wisła Can-Pack Kraków
Basket Gdynia
04.10 96
37
Widzew Łódź
MKK Siedlce
04.10 56
75

REKLAMA

Ranking naturalizowanych reprezentantów Polski - kto najlepszy?

Kadra | 27.08.2016 00:56

Mieliśmy sześciu Amerykanów, którzy po otrzymaniu polskiego paszportu, zagrali w reprezentacji w meczach o punkty. Co ciekawe, żaden z nich niczego dla Polski nie wygrał, nie rozegrał wielkiego, pamiętnego meczu. Jak układa się nasz ranking?

6. Eric Elliott (2004)
Rozgrywający znany z gry w Ostrowie i Warszawie wystąpił w kadrze tylko w jednym sezonie, w jednych z najbardziej traumatycznych dla Polski eliminacjach - do EuroBasketu 2005. Zaczęły się one od klęski 57:82 w Opawie z Czechami. Elliott miał być jednym z liderów zespołu obok Andrzeja Pluty i Michała Ignerskiego, w drużynie byli także m.in. Filip Dylewicz, Krzysztof Roszyk czy młodzi wówczas Maciej Lampe i Marcin Gortat. Amerykanin nie pomógł jednak Andrzejowi Kowalczykowi. Eliminacje zakończyły się bilansem 1-5 i ostatnim miejscem w grupie z Francją, Słowenią i Czechami. Elliott miał mecz bez punktu i bez asysty ze Słowenią, najlepiej wypadał z Francją - 24 punkty i 11 asyst w dwóch spotkaniach.
Średnie w meczach o punkty: 7,7 punktu (31% z gry), 3,0 asysty
Bilans drużyny: 1-5.

5. Joe McNaull (2000-02)
Środkowy, który na przełomie wieków był najlepszym graczem na swojej pozycji w Polsce, w meczach o punkty zagrał 7 spotkań - w eliminacjach do EuroBasketów w 2001 oraz 2003 roku. W tych pierwszych, które odbywały się na przełomie 2000 i 2001 roku, z powodu kontuzji wystąpił w ledwie dwóch spotkaniach (w sumie marne 9 punktów i 7 zbiórek przeciw Austrii i Białorusi), w drugich - zagrał w pięciu meczach pierwszej rundy, po których Polska miała bilans 2-3 (wygrane z Łotwą i Estonią, przegrane z Francją, Węgrami i Białorusią). Tu prezentował się lepiej, z Estonią miał 15 punktów i 13 zbiórek, w sumie miał średnio 8,6 punktu oraz 9,8 zbiórki. Z rewanżów wyeliminowały go jednak kontuzje, a Polska eliminacje przegrała.
Średnie w meczach o punkty: 7,4 punktu (33% z gry) 8,0 zbiórki.
Bilans drużyny: 4-3

4. Jeff Nordgaard (2006)
Szkoda, że nie mógł zagrać na EuroBaskecie w 2007 roku - właściwie dlaczego Andrej Urlep go nie powołał?! Nordgaard, inteligentny skrzydłowy z bardzo dobrym rzutem, był czołowym strzelcem reprezentacji w eliminacjach do mistrzostw w Hiszpanii, choć statystyki podreperował dopiero w ostatnim meczu w Bułgarii, gdy awans był już pewny, a Polacy sromotnie to spotkanie przegrali, aż 65:99 - Nordgaard zdobył w nim 25 punktów (8/11 z gry, w tym 5/7 za trzy) i miał 9 zbiórek. W pierwszych meczach nie błyszczał, choć w wyjazdowym spotkaniu ze Szwecją, które przesądziło o awansie, rzucił solidne 15 punktów.
Średnie w meczach o punkty: 12,3 punktu (65% z gry), 4,5 zbiórki.
Bilans drużyny: 3-1.

3. A.J. Slaughter (2014-)
Oczywiście jako jedyny ma szansę awansować w tym rankingu - jeśli będzie w lepszej formie w zbliżających się eliminacjach. Na zeszłorocznym EuroBaskecie Slaughter nie olśnił, ale też na pewno nie grał źle - grę prowadził rozsądnie i w dobrym tempie, choć bez fajerwerków. Dostosował się do drużyny, w której w bardzo dobrej formie byli Adam Waczyński i Mateusz Ponitka, a ważną postacią był Marcin Gortat. Slaughter najlepiej zagrał w wygranym meczu z Finlandią, gdy zdobył 13 punktów i miał 8 asyst. W pozostałych nie zszedł poniżej solidnego poziomu, choć skuteczność w rzutach za 3 (dramatyczne 4/23) pozostawiała wiele do życzenia.
Średnie w meczach o punkty: 9,5 punktu (38%), 5,0 asysty.
Bilans drużyny: 3-3.

2. David Logan (2009)
Właściwie nasza jedyna naturalizowana gwiazda - gracz, który robił różnicę, tzw. samograj, któremu można dać piłkę w ręce i być pewnym, że stworzy sobie okazję do rzutu, że może zdobyć kilkanaście lub więcej punktów. Logan zagrał na polskim EuroBaskecie w 2009 roku i był najlepszym strzelcem zespołu - już w pierwszym, zwycięskim spotkaniu z Bułgarią, miał 23 punkty, 9 asyst i 4 przechwyty. Tak dobrego meczu już nie rozegrał, silniejsi rywale zatrzymali go tak, jak cały zespół. Był jednak obwodowym, których w reprezentacji Polski nie ma i nie było.
Średnie w meczach o punkty: 15,5 punktu (42% z gry), 4,5 asysty.
Bilans drużyny: 2-4.

1. Thomas Kelati (2010-13)
Jedyny naturalizowany gracz, który wystąpił w trzech reprezentacyjnych sezonach. Nie był taką gwiazdą, jak Logan, ale wnosił do drużyny doświadczenie, pewny rzut, a także - co niespotykane u naturalizowanych graczy - duże poświęcenie i zrozumienie faktu, jak ważna jest reprezentacja. Ciekawe, że najwięcej punktów rzucił w debiucie (22 punkty w przegranym spotkaniu eliminacji ME w Gruzji) oraz w ostatnim meczu (21 punktów w zwycięskim spotkaniu ze Słowenią na EuroBaskecie 2013). Najlepszy sezon miał w 2011 roku, gdy był najlepszym strzelcem osłabionej reprezentacji podczas EuroBasketu na Litwie.
Średnie w meczach o punkty: 11,8 punktu (45% z gry), 2,8 asysty.
Bilans drużyny: 7-11.

 

pracownia Mana Mana

 

Fot. Wikimedia Commons
 

Przygotowania kadry - gdzie plusy, gdzie minusy?

Kadra | 26.08.2016 20:14

Już w środę, 31 sierpnia, pierwszy mecz eliminacji z Portugalią. Jakie dobre i złe wiadomości płyną z miesiąca przygotowań i 10 sparingów reprezentacji Polski, prowadzonej przez Mike'a Tayora?

 

Na plus:

1. Powrót Macieja Lampego 

Pisaliśmy o tym w osobnym tekście - gdyby nie 31-letni środkowy, to nasz atak praktycznie by nie istniał, jeśli chodzi o punkty spod kosza. Lampe nawet w nierównej formie, którą prezentował w sparingach, daje drużynie bardzo dużo, obrona rywala musi ustawiać się z myślą o nim, co daje więcej miejsca obwodowym. Po trzech latach przerwy od gry w reprezentacji, Lampe wrócił zdeterminowany i skoncentrowany na tym, by zespół wygrywał, poza skutecznością, która siadła w ostatnich meczach, nie można mieć zastrzeżeń. Wybitnym obrońcą nigdy nie był, więc nie oczekujmy cudów pod własnym koszem. Po prostu cieszmy się, że jest.

2. Wejście Tomasza Gielo

Chyba nikt nie liczył, że może dać reprezentacji aż tyle - zagrał we wszystkich sparingach, był piątym strzelcem kadry (7,2 punktu na mecz), świetnie rzucał z dystansu (14/20, czyli 70%!). Do tego wniósł do drużyny, do gry sporo werwy, tak jakby udane ostatnie tygodnie (występy w Lidze Letniej, kontrakt z Joventutem Badalona) dodawały mu skrzydeł. Gielo nie jest jeszcze klasyczną tzw. stretch four, ale urozmaica ofensywną grę drużyny - czasem próbuje wejść na prawą rękę, umie po nich trafić do kosza. Austrii rzucił aż 17 punktów.

3. Pozytywny akcent na koniec

Mecz z Gruzją nie był wielkim widowiskiem, ale Polacy wygrali go pewnie - 80:71, dzięki czemu przygotowania zakończyli w dobrych humorach. Przełamał się Adam Waczyński (4/5 za 3), sporo punktów rzucił Mateusz Ponitka, w końcówce trafił nawet nieskuteczny wcześniej Maciej Lampe. Było trochę płynnej gry w ataku, kontynuacji akcji, ekstra passów, zadowolenia na twarzach. Gruzja w tym meczu się posypała, ale to jej problem - Biało-Czerwonym chodziło o to, by podbudować siebie, a także kibiców w Hali Mistrzów, przed pierwszym meczem z Portugalią i to się udało. Złe myśli po serii czterech porażek zostały choć trochę przegonione.

Na minus

1. Wciąż dziura na czwórce

Nawet mimo wspomnianych występów Gielo, wciąż nie mamy pewnego gracza na czwórce. Mike Taylor wypróbował na tej pozycji każdego z podkoszowych, a nawet eksperymentował z Adamem Waczyńskim. Trudno powiedzieć, co działa najlepiej, w każdym ustawieniu są mankamenty - Gielo i Szymon Szewczyk trafiają z dystansu, ale gorzej wychodzi im gra w obronie. Aleksander Czyż czasem wnosi dużo werwy w polu trzech sekund, ale jest nieregularny, jego żywioł nie zawsze idzie w parze z taktyką drużyny. Dlatego najbezpieczniejsze ustawienie to Adam Hrycaniuk na piątce i Lampe na czwórce - tylko że ten drugi od lat gra praktycznie tylko jako środkowy.

2. Ułomne mecze

Polacy nie zagrali żadnego kompletnego meczu - wychodziły im pojedyncze kwarty czy połowy, ale zwykle nagle siadały obrona lub atak i to na różne sposoby. Czasem brakowało tylko skuteczności, czasem - wszystkiego, z organizacją gry na czele. W obronie były kłopoty i z grą jeden na jednego, i z zastawieniem w walce o zbiórki, i z powrotem po stratach lub niecelnych rzutach. We Włocławku w pierwszym meczu z Belgią Polacy zagrali fatalnie w ataku, w drugim spotkaniu na zbyt wiele pozwolili osłabionej w drugiej połowie Gruzji. Czekamy wreszcie na cały porządny mecz kadry - najlepiej już z Portugalią.

3. Kłopot ze Slaughterem

Także już o tym pisaliśmy - Amerykanin, który przyjechał na zgrupowanie kilka dni po jego rozpoczęciu, nie jest w optymalnej formie fizycznej i nie przekonuje jako rozgrywający, gdzie najczęściej wystawia go Mike Taylor. Wszystko robi poprawnie, ale nie ma błysku, zmysłu na rozegraniu, nie imponuje rozegraniem i asystami. Ma też bardzo słabą skuteczność, bo rzuca z pozycji, które wypracowuje sobie sam, drużyna nie pracuje na niego zasłonami. Slaughter nieźle broni, ale nie jest graczem, który robi różnicę. Jest w słabszej formie niż na EuroBaskecie, a od naturalizowanego gracza powinniśmy wymagać więcej.

fot. A. Romański, pzkosz.pl

Przegrany sezon Karola Gruszeckiego

PLK | 26.08.2016 12:14

Rok temu był na fali, pojechał na EuroBasket, podpisał kontrakt z mistrzem Polski. Po sezonie w Stelmecie jest jednak dalej od kadry niż był - nie będzie go w 12 na eliminacje.

Jednego nie można Karolowi Gruszeckiemu odmówić - ambicji. Po bardzo dobrym sezonie w Enerdze Czarnych, dla których rzucał po 14,6 punktu na mecz, miał różne opcje do wyboru i zdecydował się na Stelmet. Mistrza Polski, zespół euroligowy, z bardzo dobrym trenerem i największym dla siebie w Polsce konkurentem do miejsca w składzie - Mateuszem Ponitką. Gruszecki uznał, że to dla niego wybór najlepszy, kolejny krok w rozwoju.

Po roku trzeba jednak stwierdzić, że kroku do przodu nie było. Owszem, Gruszecki został mistrzem Polski, zadebiutował w Eurolidze, ale w żadnych rozgrywkach szału nie zrobił. W PLK miał kilka dobrych meczów, np. trzeci finałowy z Rosą w Radomiu (16 punktów), ale był w cieniu Ponitki, niewiele od niego zależało. Grał średnio po 21 minut, zdobywał po 7,5 punktu, był siódmym strzelcem zespołu.

W Eurolidze i Eurocup Gruszecki wyglądał na zagubionego, pod presją obrony na europejskim poziomie, miał słabą skuteczność (18/68 z gry, w tym 9/43 za 3). W sumie zdobył 53 punkty w 20 meczach. Przebojowość i ofensywna wszechstronność, którą pokazywał grając w Słupsku, pozostała wspomnieniem.

Gruszecki nie wywalczył też miejsca w reprezentacji. Rok temu znalazł się w kadrze na EuroBasket, na mistrzostwach nawet wszedł na boisko, ale podczas tegorocznych przygotowań znalazł się na marginesie składu meczowego - wystąpił w 6 sparingach, średnio po nieco ponad 7 minut w meczu, trafił tylko jeden rzut z gry (na 6 prób), nie pokazał nic, by zasłużyć na większą szansę. Jego miejsce zajął zdecydowanie bardziej przebojowy i produktywny Michał Sokołowski po dobrym sezonie w Rosie, Gruszeckiemu statusem bliżej teraz do Michała Michalaka.

Gruszecki zostaje w Stelmecie, z którym rok temu podpisał dwuletni kontrakt. Ambitny gracz na pewno zyskał trenując u Filipovskiego w zorganizowanym systemie - pytanie, czy będzie miał szansę pokazać to w najbliższym sezonie. Mistrz Polski ma wielu graczy na jego pozycji - Thomasa Kelatiego, Przemysława Zamojskiego, Armaniego Moore’a oraz Akselisa Vairogsa. Wywalczenie ważniejszej roli w zespole znów będzie trudne.

Fot. Andrzej Romański/Plk.pl
 

Maciej Lampe - chimeryczny, ale bez niego nie istniejemy

Kadra | 26.08.2016 11:49

Dobrze, że 31-letni środkowy wrócił do reprezentacji. Sparingi pokazały, że bez niego osłabiona formacja podkoszowa byłaby w opłakanym stanie.

W 10 sparingach Maciej Lampe zdobywał średnio 11,1 punktu na mecz przy 45% skuteczności z gry, miał też po 6,0 zbiórki i 2,0 asysty. Bywał punktowym liderem, z Rosją rzucił nawet 27 punktów, ale koniec przygotowań miał w ataku słabszy - w czterech ostatnich meczach zdobył tylko 18 punktów, miał fatalne 7/33 z gry.

Dobrze jednak, że Lampe przełamał się w końcówce meczu z Gruzją - w Hali Mistrzów, gdzie odbędzie się pierwszy mecz eliminacji z Portugalią, miał 0/11 z Belgią i już 0/6 z Gruzją, ale w ostatniej minucie trafił rzut z daleka, a potem dał jeszcze mocny wsad z kontry. Oby tak rozpoczął eliminacje, bo skutecznego Lampego kadra potrzebuje bardzo.

Sparingi pokazały, że to jedyny wysoki, które stwarza zagrożenie pod koszem. Jeśli rywale go nie podwoją, Lampe jest w stanie ograć każdego tyłem do kosza, może też trafiać po akcjach pick and pop z dystansu. Jeśli będzie podwajany, może odgrywać na obwód - 20 asyst w 10 meczach, to dobry wynik.

Trudno powiedzieć, w jakiej formie jest Lampe, ale po jego grze widać, że zależy mu na zespole, na zwycięstwach. Nie jest tytanem podkoszowej obrony i walki o zbiórki, ale potrafi zaliczyć efektowny blok, powalczyć. Głównie chodzi jednak o jego atak i zagrożenie w polu trzech sekund. Bez niego, reprezentacja Polski nie stwarzałaby żadnego.

Pozostali wysocy - Adam Hrycaniuk, Tomasz Gielo, Aleksander Czyż czy Szymon Szewczyk, mieli mecze, w których byli skuteczni, ale mają też swoje ograniczenia i są nieregularni. na dodatek duża część ich punktów, to rzuty z dystansu Gielo i Szewczyka.

Fot. Andrzej Romański/PZKosz.pl
 

Koszarek pierwszy, Slaughter się marnuje

Kadra | 26.08.2016 11:19

Wydaje się, że po 10 sparingach trener Mike Taylor wyselekcjonował pierwszą piątkę reprezentacji. Mecz z Portugalią najprawdopodobniej zaczniemy w ustawieniu z Łukaszem Koszarkiem na rozegraniu.

Startowe (według nas) zestawienie uzupełnią: Mateusz Ponitka, Adam Waczyński, Maciej Lampe i Adam Hrycaniuk. Amerykański trener zdecydował się na Koszarka i według nas jest to dobra decyzja. A.J. Slaughter nie jest jednak gorszym zawodnikiem – po prostu jest innym.

Atutem Koszarka w trakcie meczów przygotowawczych było lepsze zrozumienie z pozostałymi graczami. Zwłaszcza jego akcje dwójkowe z Maciejem Lampe, które są absolutnie strategiczne dla ofensywy naszej kadry. Ale także to „Koszar”, choćby ze wspólnej gry w Zielonej Górze, wie jak skuteczniej wykorzystać możliwości Adama Hrycaniuka czy jak podać w tempo Przemysławowi Zamojskiemu. W 8 sparingach, w których zagrał, notował po 3,6 asysty, najwięcej w zespole.

Slaughter (2,9 asysty w 10 meczach) ma swoje przewagi nad weteranem kadry – jest zdecydowanie lepszym obrońcą, potrafi też złamać pierwszą linię obrony, mijając swego bezpośredniego rywala. Z jego grą wiążą się jednak dwa problemy.

Po pierwsze (to błąd popełniony przez Taylora i PZKosz przy decyzji o naturalizacji): wcale nie jest klasycznym rozgrywającym, ale bardziej dwójką. Oczywiście daje radę na jedynce, ale widać, że męczy się na pozycji, która nie jest dla niego naturalna. A my mając w składzie Mateusza Ponitkę i Adama Waczyńskiego, którzy zdobywają punkty z pozycji 2-3, potrzebujemy klasycznego rozgrywającego.

Po drugie: Slaughter, by wykorzystywać swoje możliwości, potrzebuje wsparcia zespołu, taktyki, ustawień i zasłon pod niego, aby wychodził na pozycję i mógł wykorzystać swoje atuty, choćby dobry rzut. Tymczasem tego wsparcia w drużynie Taylora brakuje. A.J. próbuje grać indywidualnie, czasem nawet za bardzo, szuka szczęścia w izolacjach, ale to w sparingach kończyło się bardzo słabą skutecznością (37% z gry, 15% z dystansu!).

Koszarek na boisku występuje we własnej roli i przyzwoicie się w niej odnajduje. A wartościowy skądinąd gracz, jakim jest AJ Slaughter, trochę się u nas marnuje.

Fot. Andrzej Romański/PZKosz.pl
 

Sacramento Kings 2016/17 – czy Cousins i ekipa znormalnieją?

NBA | 26.08.2016 09:36

Sposób zarządzania klubem z Sacramento woła o pomstę do nieba. Przez 6 lat od wybrania w drafcie DeMarcusa Cousinsa, a w sumie już 10, Kings nie zdołali zakwalifikować się do play-off. A czas ucieka nieubłaganie i zaraz mogą stracić swoją gwiazdę. Czy nowy trener ugasi pożar?

Najważniejsza zmiana:
Zatrudnienie w roli głównego trenera Dave’a Joergera. Mówi się, że pozyskanie tego cenionego szkoleniowca zatrzyma wreszcie szaloną karuzelę trenerską w Sacramento. Warto bowiem zaznaczyć, że na przestrzeni sześciu ostatnich sezonów Kings prowadziło pięciu różnych trenerów. Powody rozstań z kolejnymi były różne, choć głównie związane z brakiem porozumienia z Cousinsem. A kiedy w końcu takowe ich gwiazdor znalazł z Mikem Malonem, ten nie spodobał się z kolei właścicielowi klubu – Vivkowi Ranadive.

Joerger przez trzy kolejne lata, w tym w ostatniej kampanii okupionej licznymi kontuzjami, prowadził do fazy play-off Memphis Grizzlies. Tu zadanie będzie miał trudniejsze, bo sytuacja kadrowa w drużynie jest, delikatnie mówiąc, lekko zagmatwana. Tak czy inaczej Kings mieli sporo szczęścia, że udało im się podpisać z nim kontrakt. Po raz pierwszy od dawna wykazali się cierpliwością, podczas gdy inne kluby spieszyły się, aby zgarnąć najlepsze dostępne na rynku nazwiska. Opłaciło się. Grizzlies niespodziewanie podziękowali Joergerowi, a Vlade Divac przytomnie nie wypuścił już tej okazji z rąk.

Jego będziemy oglądać:
DeMarcus Cousins
– temat odejścia środkowego z drużyny, która w 2010 roku wybrała go w drafcie, wałkowany jest już od dawna i przy wielu okazjach. Kings z pewnością chcieliby takiego scenariusza uniknąć, ale muszą brać go pod uwagę. Na przekonanie go do pozostania w purpurowych barwach mają naprawdę niewiele czasu. Po zakończeniu rozgrywek 2017/18 ich lider stanie się wolnym agentem i wtedy już tylko prawa Birda oraz perspektywa dłuższego o rok kontraktu będzie mogła ich uratować.

26-letni center zniósł w Kalifornii wiele, ale ostatnio coraz dobitniej dawał wyraz swojej frustracji. A najgorsze w tym wszystkim jest to, że patrząc na ich aktualny skład, trudno odnaleźć sportowe argumenty, które mogłyby w najbliższym czasie przełożyć się na rzeczywisty wynik. Sam trener to za mało. Niewykluczone więc, że w obliczu kolejnych rozczarowań i rosnącej presji działacze Kings ostatecznie jednak zdecydują się na wytransferowanie swojej gwiazdy, aby za dwa lata nie obudzić się z ręką w nocniku.

Nie uwierzycie, ale…
Sytuację Kings idealnie obrazuje ich obecny skład i ruchy, jakie poczynili przy okazji czerwcowego draftu. Podchodzili do niego z prawem do 8. wyboru. Wymienili go jednak na numery 13., 28., prawa do Bogdana Bogdanovicia i drugorundowy pick w 2020 roku. Początkowo można było pomyśleć, że może mają jakiś plan. Ale gdzie tam! Rok po tym, jak wybrali Williego Cauley’a- Steina, teraz dodali do składu kolejnych wysokich - Georgiosa Papagiannisa i Skala Labissierea. W konsekwencji mają w składzie aż pięciu środkowych. Cousinsowi nie pozostało nic innego, jak skwitować to wszystko znamiennym wpisem na Twitterze „Panie, daj mi siłę!”.

I ten problem bogactwa na pozycji DeMarcusa wcale nie musiałby być takim problemem, gdyby nie fakt, że najnormalniej w świecie „Królowie” zapomnieli o uzupełnieniu luki na jedynce, która powstała po odejściu Rajona Rondo i Setha Curry’ego. Jedynym potencjalnym wsparciem dla Darrena Collisona na tej pozycji pozostaje bowiem Garrett Temple. Jest jeszcze wprawdzie wybrany z 59. numerem draftu Isaiah Cousins, ale w dwóch meczach rozegranych w Lidze Letniej w Las Vegas 22-latek nie pokazał niczego szczególnego i raczej wątpliwe, aby Kings wykorzystali na niego ostatnie wolne miejsce w składzie. 

Rumieńców całej sprawie dodaje fakt, że Collison może na początku sezonu stracić kilka meczów. Może nawet więcej niż kilka, wszak wciąż ciążą na nim oskarżenia za rzekomą przemoc domową i jazdę samochodem bez wymaganych uprawnień. A jak wiemy, niezależnie od kar wymierzonych w tego typu sprawach przez amerykański wymiar sprawiedliwości, liga NBA lubi dorzucić od siebie swoje własne sankcje. Podsumowując, Kings jak zwykle nie pozwalają się nudzić.

Odeszli: Rajon Rondo, Seth Curry, Quincy Acy, Duje Dukan, Marco Belinelli
Przyszli: Arron Afflalo (2 lata, 25 mln USD), Garrett Temple (3 lata, 24 mln USD), Matt Barnes (2 lata, 12 mln USD), Anthony Tolliver (2 lata, 16 mln USD), Georgios Papagiannis, Malachi Richardson i Skal Labissiere (13., 22. i 28. numer draftu)
Typ PolskiKosz.pl: 15. miejsce w Konferencji Zachodniej

fot. wikimedia commons

Wreszcie! Wygrana z Gruzją na koniec przygotowań

Kadra | 25.08.2016 21:52

Nie był to wielki mecz, ale były w nim momenty dobrej, płynnej gry Polaków. Adam Waczyński i Mateusz Ponitka znów trafiali i poprowadzili kadrę we Włocławku do wygranej 80:71 w ostatnim sparingu z Gruzją.

W euforię nie ma, co popadać, ale dobrze, że po serii czterech porażek w słabym stylu Polacy w końcu wygrali. To powinno dodać im pewności siebie w eliminacjach, ale równocześnie świeże wspomnienie serii porażek nie powinno spowodować dekoncentracji. Pierwszy mecz o EuroBasket - 31 sierpnia z Portugalią, także we Włocławku.

Jak zagrali Polacy? Po środowej porażce z Belgią trener Mike Taylor najbardziej narzekał na słaby atak i z Gruzją jego zespół już w pierwszej kwarcie pod tym względem zareagował - z Belgią rzucił 55 punktów w meczu, z Gruzją 26 w 10 minut. Było kilka płynnych akcji, podań w tempo i kontynuacji, które najczęściej kończył Adam Waczyński. Strzelec, który w ostatnich sparingach zgubił formę, już w pierwszej kwarcie rzucił 11 punktów, miał trzy celne trójki.

Trafiali też inni - po trójce Mateusza Ponitki było już 18:7. Polacy w pierwszej kwarcie mieli 4/7 za 3, kilka razy pobiegli do kontry, poczuli się pewniej. Gruzini nie pokazywali nic wielkiego, ale Biało-Czerwoni nie powiększali przewagi. Dopiero przy stanie 34:27, gdy po niesłusznie odgwizdanym faulu Wiktora Sanikidze na Michale Sokołowskim i trzech faulach technicznych dla rywali, Polacy zdobyli sześć punktów z rzędu, różnica zrobiła się większa.

Po stracie George Cincadze, który wyleciał z sali po dwóch technicznych, gra Gruzinów jeszcze bardziej oklapła, a przewaga Polaków zaczęła rosnąć. Do przerwy było 47:32 i nawet pomimo słabego początku trzeciej kwarty i kilku minut bez punktu, Polacy kilkanaście punktów różnicy utrzymywali. Trójka Ponitki w ostatniej sekundzie trzeciej kwarty dała wynik 66:50.

W końcówce grały już gruzińskie rezerwy, Taylor też postawił głównie na zmienników, spośród których najlepszy był Przemysław Zamojski (12 punktów). W końcówce do gry w Gruzji wrócił Zaza Paczulia, którego trójka i wolny zmniejszyły straty do 68:76. Ale mimo słabej czwartej kwarty zwycięstwo Polaków nie było zagrożone. A w ostatniej minucie w końcu przełamał się Maciej Lampe, który po środowym 0/11 z gry w czwarte miał 0/6 - trafił jednak trójkę i zaliczył piękny wsad.

Najwięcej punktów dla zespołu zdobyli Ponitka (17, 6/10 z gry) i Waczyński (16, 4/5 za 3 i 4/5 z wolnych). 

fot. A. Romański, pzkosz.pl

San Antonio Spurs 2016/17 – czy Gasol zdoła zastąpić Duncana?

NBA | 25.08.2016 18:45

Bez Tima Duncana San Antonio Spurs będą wyglądać co najmniej dziwnie, ale nic przecież nie trwa wiecznie. Nie mamy wątpliwości, że Gregg Popovich jakoś sobie z tą sytuacją poradzi i znów poprowadzi swój zespół do walki o najwyższe cele.

Najważniejsza zmiana:
Odejście Tima Duncana i Borisa Diawa. Pierwszy zdecydował się zawiesić buty na kołku. Czuł, że nadeszła już jego pora. Bezwzględnie uświadomił mu to w ostatnim play-off Steven Adams, środkowy Oklahoma City Thunder. Drugi został wytransferowany do Utah Jazz w ramach czyszczenia salary cap na kontrakt Pau Gasola. Hiszpan to niewątpliwe wzmocnienie, ale oprócz niego w rotacji podkoszowej są jeszcze LaMarcus Aldridge i David Lee, a to nie wróży najlepiej obronie ekipy z San Antonio.

Mimo rozstania z dwoma wspomnianymi zawodnikami „Ostrogi” wciąż pozostają jedną z najbardziej doświadczonych drużyn w stawce. Pod względem średniej wieku (27,7) uplasowali się, obok Dallas Mavericks, na czwartym miejscu. Zdeklasować młodszych i jeszcze silniejszych Warriors będzie im w tym roku bardzo trudno. Niemniej trener Popovich i jego armia weteranów z pewnością pozostają jedną z raptem kilku ekip, które rzeczywiście mogą chociaż próbować.

Jego będziemy oglądać:
Patty Mills – ten 28-letni rozgrywający będzie powoli przymierzać buty Tony’ego Parkera. Francuz deklaruje, że chce spędzić w lidze jeszcze przynajmniej pięć sezonów, ale niebawem będzie musiał ustąpić miejsca młodszemu koledze. A ten, napędzony rewelacyjnym występem na igrzyskach olimpijskich, powinien nabrać nieco pewności siebie i od początku rozgrywek stanowczo zgłaszać aspiracje do częstszego wychodzenia na parkiet w pierwszej piątce.

Kawhi Leonard – od najmłodszego zawodnika w wyjściowym składzie zależeć będzie bardzo dużo. Aby awansować z Zachodu do finału NBA, Spurs będą od niego potrzebować jeszcze lepszych występów w ataku. A wobec defensywnych braków graczy podkoszowych, będzie o to trudno, wszak pewnie nieraz przyjdzie mu harować za dwóch w defensywie.

Nie uwierzycie, ale…
Choć tylko jeden z zawodników Spurs zdołał wywalczyć medal na igrzyskach w Rio de Janeiro, to wśród piętnastu najlepszych strzelców turnieju mieli oni aż czterech swoich przedstawicieli. Brązowy krążek z reprezentacją Hiszpanii po niezwykle zaciętym spotkaniu z Australią zgarnął Gasol (średnio 19,5 pkt., 4. wynik na turnieju). Pozostali trzej to Mills (21,3 pkt., drugi strzelec igrzysk), Manu Ginobili (15 pkt., 8. miejsce) i Parker (13,2 pkt., 13. miejsce).

Co ciekawe, mało brakowało, a także Argentyńczyk rozstałby się z klubem z Teksasu. Zanim bowiem podpisał nowy kontrakt ze Spurs (14 mln za sezon 2016/17), mocno zastanawiał się nad przejściem do Philadelphia 76ers. Tak, to nie żart. Rodzina Colangelo proponowała mu dwuletnią umowę wartą 30 milionów dolarów i jeden z najlepszych rezerwowych w historii koszykówki, jak sam przyznał, miał się nad nią poważnie zastanawiać. Ostatecznie jednak zdecydował się zostać w San Antonio i powalczyć o piąty tytuł mistrzowski.

Odeszli: Tim Duncan, Boris Diaw, David West, Boban Marjanović
Przyszli: Pau Gasol (2 lata, 30 mln USD), Dewayne Dedmon (2 lata, 6 mln USD), Davis Bertans (2 lata, 1,5 mln USD), Livio Jean-Charles (4 lata, 6 mln USD), David Lee (2 lata, 3,2 mln USD), Dejounte Murray (29. numer draftu)
Typ PolskiKosz.pl: 3. miejsce w Konferencji Zachodniej

Marcel Ponitka - czas na poważniejsze granie

PLK | 25.08.2016 15:46

W Stelmecie grywał epizody, w Asseco dostanie szansę na to, by pokazać, co potrafi. Marcel Ponitka poszedł do Gdyni trochę śladami starszego brata, choć w zupełnie innych okolicznościach.

19-letni rozgrywający, którzy może grać także jako rzucający, planował wyjazd do USA, zainteresowana była uczelnia Davidson, ale nic z tego nie wyszło. Ostatecznie Ponitka przeniesie się z Zielonej Góry do Gdyni. W Stelmecie rozegrał w minionym sezonie 127 minut w 15 meczach, a więc epizody, po których trudno go oceniać. Na razie wiadomo, że bardzo dobrze spisywał się na poziomie drugiej ligi, gdzie zdobywał średnio po 17,0 punktu na mecz. W mistrzostwach Europy do lat 20 Dywizji B Ponitka miał średnio 6,4 punktu oraz 3,1 asysty.

Asseco wydaje się dobrym miejscem na prawdziwe rozpoczęcie seniorskiej kariery - w Gdyni mają mniej pieniędzy, więc zbudowali całkowicie polski i dość młody skład, do którego Ponitka będzie pasował. Będzie miał okazję treningów z doświadczonym Krzysztofem Szubargą oraz nieźle już otrzaskanym Filipem Matczakiem, a nowy trener Przemysław Frasunkiewicz zapowiada, że będzie dawał szansę młodym zawodnikom.

Marcel Ponitka do Gdyni idzie śladami swojego brata - Mateusza. Ten też miał 19 lat, który przechodził z AZS Politechnika Warszawska do Asseco w trakcie sezonu 2011/12. Starszy Ponitka zaliczał wówczas epizody, ale grał w drużynie, która zdobyła mistrzostwo Polski, a występowali w niej m.in. Jerel Blassingame czy Donatas Motiejunas. Marcel będzie grał w Gdyni w zupełnie innych warunkach - jeśli pojawi się jakaś presja, to raczej uniknięcia spadku niż walki o play-off.

Fot. FIBA.com
 

Najciekawsze tweety